بزرگان قوم آشفته اند ؛ دانشجوی ایرانی را در لس آنجلس ضرب و شتم کرده اند ، صدای دادخواهی نازک دلان گردن کلفت به آسمان بلند شده است . قلبشان ترک برداشته از این ظلم ... وای که چه لطیفند این عزیز کرده های ملت و چه فراموشکارند این مهربانان .
یادشان رفته ۱۸ تیر را ، یادشان رفته خرداد ۸۲ را ؛ ککشکان هم نگزید از مرگ اکبر محمدی ....از آوارگی دانشجویان ستاره دار که وزارت علوم نشانشان کرد که راهشان ندهند پشت نیمکت دانشگاه به جرم اینکه پا از گلیمشان بیشتر دراز کرده اند ....
داشتم این ها را برای خودم خیالات می فرمودم که کیک و کلوچه درنا را از تلویزیون (همان سیما ) فریاد زدند ...آخیش... از کابوس بیرون آمدم ...به من چه اصلا ؟ چه ربطی به من دارد این ها ؟ اصلا بگذار ببندند ، بدرند ...مرا چه غم ؟ بی خیال ، موبایل (همان همراه) و فوتبال و اشی مشی طلایی و لاس فرهنگی را عشق است . به درک که ظلم می کنند ! به درک که نمی دانم چند درصد مردم زیر خط فقر زندگی می کنند !
بگذار در افسون گل سرخ شناور باشم ...
برای خواند مطلبی جالب تر !! به سایت خورشید خانم مراجعه کنید .
